Het hert en het woud

In de wouden van d'oude bergen
Praalt een prachtig hert,
O heilig gewijde geweide van God.
Niets vermoedend uit de houten struiken, voorbij de kristallen grot.
Daar liggen ook de Heilige Hallen.
Maar beestige jagers willen het verknallen...
O God,geef ze vlug een wapen van marsepein!
Wie wil nou 't hert in 't hart zomaar schieten, onschuldig bloed vergieten?

Gelukkig en geprezen de Witte Ridder;
Die in wolken komt aangestoven,
De Reine en Rechtvaardige Prins...
Ken je hem dan niet?Hij woont ginds
in Gods Allerheiligste hoven
Met Serafijnen en Cherubijnen die Hem eeuwig loven.
"Stop Het Geweld!" roepen van Gogh en Wim Sonnevelt- met al hun hemels talent!
't Hert schrikt zich haast een aap, een breuk, dat beest!
Dankt beduusd de witte geest.
De jagers vallen in een diepe slaap.
Maar steeds verder weg draven, galloperen 't paard en zijn klanken.
Nauwelijks tijd om de Redder te bedanken.
Het eenzaam dier kuiert langs 't Zwanenmeer, aan de zilverrivier
En dankt goedkeurend de Heer;
Vleidt zich plechtig neer.
Bemerkt plots met knipperende bambi-ogen, duidelijk verveeld
Zijn parmantig spiegelbeeld.
Ach...ik ben het o mijn God niet waard
dat Gij mij van vijanden spaart.
Maar laat mij springen als een hinde,
Laat mij dansen op Uw paden Heer
U tegemoet, keer op keer.
Als Uw teer beminde.