Confetti

Na schooltijd rook ik het strijken van overhemden.
En thee die jij mij schonk.
Ik smaakte de geborgenheid van warmte die ik dronk.
Bij vuurhaard en gezelligheid.
Je boog zo zwaar in het strijken van die stapel kleren.
Je mond bewoog niet snel maar kon mij toch bereiken.

Jouw dagen telden teveel kruimels.
Die je voor het vallen al wilde vegen.
Jouw handen stonden waakzaam in het huis op wacht.
Je had nog zoveel om te leven in wat je later had ontdekt.
Genoeg om stoffer en blik een schrobbering te geven.
Het was te laat kon jij maar opnieuw verwekt.

Ik zou dan confetti laten vallen.
Dagen lang bergen hoog.
En met jou vuisten willen ballen.
Sterk genoeg om stoffer en blik.
In snippers stuk te slaan.

Die zegetocht was jou niet meer gegund.
Jouw reis vertrok als laatste
ademtocht.
Uit een lichaam dat niet verder mocht
In mij,zittend aan je bed,als kind.