De rode draad

Het is haar blik die ik niet vergeet
De glimlach waarin ik mij verlies
De reden dat ik van haar hou?
Ze is een wondermooie vrouw!

Zij is het voorjaar in mijn leven
die mooie zomer uit een droom
Sinds het moment dat ik haar zag
is zij mijn hoop elke nieuwe dag

Zij is de kilte van een herfstbries
bekoring in nieuw gevallen sneeuw
een strenge winter bij het haardvuur
ze is mijn streven tot het laatste uur

Het zijn haar ogen die mij boeien
Haar gelaat dat mij betovert
De geur van haar huid zo zacht
doet mij dolen in menig nacht

Zij is het wonder dat mij zo verblindt
in de strijd tussen geloof en wanhoop
Ze is de reden dat ik overeind blijf
wijl er stormen woeden in mijn lijf

Zij is de liefde die niet kan duren
ook al wil mijn hart dat wel
Al haar tranen wil ik drogen
met liefkozing en mededogen

Het is de schoonheid in haar ziel
de warmte waarmee ze van me houdt
Het waarom en waarvoor ik telkens zwicht
Zij is de rode draad in dit gedicht!