Mijn laatste groet

Telkens als ik aan jou denk,
gaat mijn pen weer naar papier.
Niet dat ik je iets wil laten weten,
maar voor mij de enige manier,
om te onthouden, niet te vergeten!

Heb zo bij elkaar al heel wat afgeschreven,
over het hoe, het waarom en wat het me deed.
Hoe ik je dat alles niet kan vergeven.
Mij zo achterlatend in al dat leed,
hoe kun jij verder met het leven?

Jij zegt me op een dag “jij moet verand’ren”,
maar waarom veranderde jij zelf dan niet?
Leg niet steeds alle schuld bij ‘and’ren’!
Jammer dat je dat vanuit jezelf niet inziet.
In het reine komen zal nu niet meer gaan,
daarvoor is te vaak, te veel, verkeerd gedaan!

Jij verlaat op een dag, ons huis, onze haard,
je stort je op je eisen met juridische dwang!
Maar, ook daarbij speel jij geen open kaart,
weer ga je alleen voor jouw ‘eigen’ belang.
Leugen en bedrog gaan nu hand in hand.
Je schuift mijn gevoelens, zomaar aan de kant.

“Laten we als vrienden uit elkaar gaan”,
zei jij me, bij vertrek in een laatste betoog!
Voor even liet je mij ook werkelijk in die waan.
Snel al ontdekte ik, dat je me weer eens bedroog,
toen de alimentie-eis door jou werd gedaan.
Eentje die er werkelijk niet om loog.

De echtscheidingswet is niet naar behoren
Van een half pensioen is nauwelijks te leven
Door gemeenschap van goed ging alles verloren
Wie is het uiteindelijk die hier boete doet?
Meer dan ik al heb gedaan kan ik je niet geven
‘Tot ziens bij de rechter’ wordt mijn laatste groet