Gedichten

Bommelsteins zolder

De schemerruimte
onder het hechte dak van
heer Bommels kasteel
bergt schier vergeten rommel
die graag naar zich laat zoeken.

Grote reiskoffers,
vishengels en schepnetten
kennen geen tijd meer,
leven in stilte samen
met kunstwerk en luchtballon.

Het geduld zwaait hier
vol behagen zijn scepter,
wordt zelden gestoord
door vragende voetstappen
en speurlustige vingers.

Geschiedenis zwijgt
om somtijds het daglicht te
mogen aanschouwen,
opdat ongekend verhaal
zelfbewust zal opblinken.

Een enkel voorwerp
kan na een lange rusttijd
de vrienden Tom Poes
en Olivier onverwacht
nieuw leven verschaffen.










Han Messie

gedicht door: Han Messie

Tweeten