Bevrijd
we dreven op dezelfde wind heel even voelden wij ons nog een kind onbekommerd naar de zon aarde groenig blauw diep onder ons jij hebt nu alles losgelaten e…
157 gedichten · pagina 8 van 8
we dreven op dezelfde wind heel even voelden wij ons nog een kind onbekommerd naar de zon aarde groenig blauw diep onder ons jij hebt nu alles losgelaten e…
ik zwaaide maar het was een houterig bewegen het stond me tegen om afscheid van jou te nemen ook voor even wilde je al mijn liefde geven handen kapten dat…
voorzichtig braken de zegels van de vele souvenirs die tot nu toe gesloten waren gebleven na leven met onzekerheid en pijn cadeaus vol liefde verpakt in de…
afscheid .. waarom voel ik me opgelucht wat ik gedaan heb, met een diepe zucht weer wat opgeruimd uit mijn verleden wat achter mij verbrand. is in de lucht…
Donkere wolken kwamen in je leven, Deze donkere wolken zijn bij je gebleven, Getergd door de pijn, hulpbehoevend in bed, Deze omstandigheden hebben de tijd…
ik dwaalde zocht overal contact raakte muren en bomen maar niets dat warmte gaf zag mensen passeren zonder ogen en lijf strak in de kleren voor mij was gee…
je ogen lookten kleurden zacht halfdromen in je lach handen speelden met de dingen die jij zag in schaduwen van stervend licht dat de nacht verwacht het wa…
ik ben in wankel evenwicht beland pak iedere hand om niet ten onder te gaan er was al jarenlang geen land meer te bezeilen ben aan lager wal geraakt maatsc…
Ik heb ze niet alles verteld. Ik heb ze vaak de waarheid bespaard. Nu staan ze om mij heen: ze zijn allemaal thuis. - Onderling wordt gezwegen over alles w…
Hij kan niet meer bij ons zijn. Er is nu verdriet en pijn. Na een kort ziekbed is hij gestorven en heeft een plek in hemel verworven. Het schip blijft aang…
Een plek verplaatst niet maar jouw gedachte draait tegen de klok om mij heen. Duizelig leef jij tussen mijn oren in mijn gedachte na het plaatsen van de la…
Vanochtend leek alles normaal maar toen kwam dat moment dat de sirenes loeiden het moment dat het leven zou veranderen Het is vreemd want vanochtend hoorde…
in een laatste glimp van de ondergaande zon zag ik het strand weer stuiven tegen de achtergrond van dieprood licht jouw donker wuiven wind brak ons spel va…
zag je handen bezig in hun dagelijks gebruik je neuriede en lachte af en toe voluit in het poetsen van de meubels blonken jaren van tevredenheid jij had je…
zag je hand die zwaaide zoals een vogel draaide voordat hij dook snel opklom naar de hemel en in een verre horizon vervloog maar je vingers wenkten kon je…
ik lak zwart je rode lippen af die nog bewegen in het spiegelbeeld zij hebben mij gekust voor de stortvloed van verwijten kwam heb je achter me gelaten uit…
de woorden kwamen zacht uit je mond maar de echo’s vlogen messcherp in het rond zinnen nog vatbaar voor rede en gevoel weerkaatsten als dolken troffen dode…