De afgrond

door Blackbird

Ik sta voor een afgrond Als ik spring Zal ik nooit meer verdrietig zijn Voor het eerst twijfel ik Voor het eerst wil ik niet springen Ik voel een hand Die mijn hand vastgrijpt En er zachtjes in knijpt Om te laten merken Dat ik niet langer alleen ben Ik wil niet meer springen Ik wil er niet heen De afgrond verdwijnt En ik ben voor de eerste keer Niet helemaal alleen

Bekijk ook gedichten over: Alleen Geloof Hand Twijfel

Meer van Blackbird

Gerelateerde gedichten

Reacties (7)

In één woord: WAUW!

Anoniem, 14-09-2013

Heel mooi :))))

Anoniem, 14-09-2013

super mooi!! love it <3

Anoniem, 15-09-2013

moge je metgezel
je weerom naar de mensen
leiden, met name zij die net als jij
naast je wellicht zelfs met je pogen
te zoeken hoe zich van alle
lasten van ballast
te bevrijden.

groetje,
hans

Anoniem, 17-09-2013

Maar Kind toch.
Je bent nooit alleen.
Zoals jezelf in je gedicht zegt:EEn hand.
Er is altijd iemand die je een hand wil reiken.
Denk er in de toekomst aan moest je weer voor een asgrond staan.
Pierre

Anoniem, 30-11-2013

erg mooi, en denk eraan, je bent NOOIT alleen !

Anoniem, 09-01-2014

Wauw, een heel mooi gedicht!
Knap!

Anoniem, 08-04-2014