Krokussen van hoop

Op het kerkhof staat een wilg te dromen in de zon. Krokussen in bloei omcirkelen de stam alsof ze tot de dromer willen zeggen: Wordt toch eens wakker, heb je ons al gezien? We vieren hier het voorjaar, zie onze gele hartjes geopend naar de Zon die ons ontvouwen heeft als teken van de Hoop, wij zijn wel even dood geweest maar kijk ons toch eens leven. De dromerige wilg ontwaakt van al dat jonge groen, bekijkt de kleuren wit, geel, paars, de mooi gevormde hartjes, bedenkt hoe vaak híj is gesnoeid en weer is uitgelopen. Hij groet de blijde krokussen met buigend takgezwaai, een zwarte kraai schrikt op. Het kerkhof sluimert door, wachtend de Grote Zomer.