Het bruidspaar
door Fairouz
ze was zestien jaar en zag er bezorgd uit
helemaal niet als een gelukkige bruid
opeens een vreemde voor mij
in een witte jurk met grote buik
haar aanstaande leek zo uit de schoolbank
te zijn geplukt
ik weet nog tot op de dag van vandaag dat
“men “er schande van sprak
want er moest getrouwd worden aangezien
er een kindje zou komen.
ik begreep wel dat mijn buurmeisje nooit
meer met ons zou hangen op straat
niet meer op zaterdag met de halve buurt
op brommers naar het meer
zij had haar benen niet bij elkaar kunnen
houden zo werd verteld
dat de buurjongen ook een bijdrage had
geleverd aan dit verhaal ?
ja dat snapte ik wel . maar zonde was het
wel…kinderen die kinderen kregen
en zo verdween mijn buurmeisje uit mijn
leven. ze woonde voortaan op het plein
en later liep ze achter een kinderwagen
vadertje en moedertje spelen ?
dat leek me echt helemaal niets. en zij ?
zowel voor haar als voor hem
hun tienertijd was voorbij en dat was vast
niet hoe ze het zich hadden voorgesteld
Gerelateerde gedichten
- Levenslicht Catherine B.
- Dicht bij jou Catherine B.
- Mijn eerste schooldag Catherine B.
- Het Huwelijk Catherine B.
- Kind te koop droomster
Reacties (2)
Toch kan het best goed gaan. Dat weet ik uit ervaring. Je kent elkaar helemaal niet. Maar het leven geeft je de werkelijke persoon. Na zestig jaar kan ik zeggen:" Ik hou nog zielsveel van hem."
Anoniem, 24-04-2014
dat klopt helemaal. ik ben mijn buurmeisje jaren later weer tegengekomen en ze waren nog bij elkaar
het maakte toch veel indruk op mij toen ik haar als bruid zag. ik had ze zelfs nooit zien zoenen of hand in hand lopen
hoe dan ook, u heeft gelijk en dat is ook mooi
dank voor uw reactie
Fairouz
Anoniem, 24-04-2014
Log in of maak een account om te reageren.