Staalde het skelet
door wil melker
ik zag de blokken
in je handen veranderen
jij speelde met hout
wist van bomen
zag het groen komen
in warme affiniteit
jij timmerde geen muren
of staalde het skelet
maar bloeide puur natuur
los van vorm
en structuur deelde
iedere jaarring zijn eigen vuur
jouw bloemen
zongen in het bouwen
hun veelkleurige melodie
kwamen in jouw spel
tot leven omdat jij hen
hun paradijs had teruggegeven
wil melker
Gerelateerde gedichten
- Een toren wil melker
- Liet zijn wereld los wil melker
- Kind mogen zijn Marian van Zwienen
- Dood of de gladiolen wil melker
- Aangeslagen stilte wil melker
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.