Angstig kind

Ik zie je nog zitten, kleine meid bellen blazend op de stoep, terwijl je je over elke bel verblijd je nog niet bewust van het kwade geroep Je grote blauwe ogen, verheugd en zo ontzettend blij Je hebt nog het onschuldige vermogen te genieten van bellen op een rij De kleuren die je ving en die je zo bewonderend bekeek, vangend op het stokje met de ring worden grijs en dan bleek... Het geroep vol van nijd (de bel springt nu stuk) is tegen jou mijn kleine meid Het einde van je geluk Verschrikt duik je in elkaar je bellenblaas valt om Je krijgt geen antwoord op je gemaar de wereld lijkt ineens zo krom Zachtjes vraag je dan: Mama waarom doe je dat nou?? Je snapt er niks meer van Je weet toch dat ik van je hou? Haar kindzijn verloren en nooit meer echt blij huilt ze zachtjes met dichte oren Mama;Waarom hou je niet meer van mij??