De bron
door Marian van Zwienen
Door tegen de stroom in te zwemmen
Zou ik uitkomen bij de bron
Hoeveel zeeën moet ik temmen
Voordat ik daar eindelijk eens kom
Ik zwem met volle vaart
Maar de stroming duwt mij terug
Heb geen grote sterke staart
En geen vinnen op mijn rug
Mijn benen zijn verzuurt
Mijn armen worden moe
Geen idee hoelang het duurt
Maar toch wil ik daar naar toe
De golven zijn hoog en wild
Mijn blik vooruit gericht
De wind is scherp en gilt
Mijn oren slaan soms dicht
Toch kom ik langzaam dichterbij
Terwijl ik door het water kruip
De bron wacht daar op mij
Tenzij ik onderweg verzuip
Ik wil de tegenstroom trotseren
Weet zeker dat ik daar ooit kom
Blijf het onophoudelijk proberen
Zodat ik uit kom bij de bron.
© Marian van Zwienen.2015
Meer van Marian van Zwienen
Gerelateerde gedichten
- Heilzaam geschil Han Messie
- Verticaal en horizontaal jozlebruyn
- Valentine Catherine B.
- Light verse:holland-belgië jozlebruyn
- Zwemmen Ellen
Reacties (1)
Dit gedicht kende ik nog niet. Weer bijzonder omschreven, die strijd!
Anoniem, 11-12-2015
Log in of maak een account om te reageren.