De eeuwige strijd

Wat zou het mooi zijn mijn ouders weer te ontmoeten. Mijn grootouders, Jolanda, Joop, al mijn dierbare, dat ik hen na mijn dood met open armen mag begroeten. alle kanjers die ontbreken in mijn resterende levensjaren. Wat zou het mooi zijn hen te omhelzen, hen te kussen voor eeuwig in vrede ergens zonder de pijn zonder twijfel, haat, jaloezie; geen geweten meer te sussen geen verlangen meer om bij hen te zijn. Voor zo een perspectief zou je direct het leven verlaten, helaas keurt men dit af, men gaat je daad zelfs haten want geloof je dit, geloof je in Gods bestaan en zul je alleen met zijn akkoord naar binnen gaan. Is geloof dan uit angst en verlangen ontgonnen door ontkenning steeds meer afspiegeling erbij verzonnen alleen willen zien en horen wat je zien en horen wilt charlatans gebruiken dit ook en door hen wordt je vaak getild. Eendraachtig bevestigen wat er staat geschreven ontvreemt je de rede, je vrije geest; kost je leven leven door mijn lieve ouders verkregen, is geen spot hoe mooi en reeel de beeldspraak; soms wordt je gewoon bedot. Nee ik zie mijn lieve ouders niet meer na dit bestaan Jammer, want mocht het zo zijn, dan zou ik er alles voor geven Hoe mooi en respectvol volgzame gelovigen ook leven Dood is dood als het kaarsje uitgaat is het met je gedaan Dus sluit je ogen heel even elke dag en zie je samen staan op die bedwelmde wolk die als de hemel staat beschreven dan kom je ze elke dag heel even tegen soms met een lach en soms met een traan maar voor altijd bij je, voor de rest van het aardse leven