De laatste trein
door wil melker
ik zoek beschutting
tegen de tocht
bij kale muren
de muziek is oud
sterft in klanken
tussen roestige spanten
neon brandt koud
in dit oord waar mijn
reis ruw is verstoord
wacht gelaten op
de laatste trein die
er al lang had moeten zijn
weet dat die nog gaat komen
met wagons uit mijn dromen
ik heb hem al eerder gezien
stellen met geboorte en jeugd
rijtuigen met beslagen ramen
de kussen en afscheid in tranen
ik hoor en voel al
de lucht dikker worden bij
zijn nadering van het station
maar in lichte flitsen
van ogen en gezichten razen
wagons in volle vaart voorbij
laten mij alleen
gestrand op een donker perron
zonder trein op weg naar de zon
© Wil Melker
Gerelateerde gedichten
- De droomtrein José van Rosmalen
- Treinleven Catherine B.
- Treinliefde Catherine B.
- Veel plezier! Coby Poelman-Duisterwinkel
- Reisje van geduld Marian van Zwienen
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.