Duisternis sluit zich

Duisternis sluit zich voor mijn ogen Terwijl de wijzer richting twaalf sluipt Ik wen langzaam aan het donker Schaduwen tekenen zich af Ik duw mijn handen tegen mijn oren Om hun stemmen niet te horen fluisteren Vingers verkrampen en angst overheerst Bang om te verliezen wat het daglicht zag Ze bewegen achter de meubels Raken me aan in mijn eenzaamheid Voelen wat hun aanwezigheid teweeg brengt En toch blijf ik liggen achter open ogen Pijn kruipt omhoog Rustig bereikt het mijn breekpunt Schaduwen schrikken van gehuil Opeens word het stil in mijn hoofd Leegte is een donsdeken Warm en voldaan wacht ik Tranen zijn op en mijn ogen hol Geschreeuw heeft niemand ontwaakt Desondanks val ik in een diepe slaap Minder eindeloos is de tijd als ik wakker word Bezweet en nog steeds ingepakt Versiert door de nacht