Het schuifelt voort

door wil melker

waar is de moed gebleven om je als mens onder de mensen te begeven het schuifelt voort zonder op of om te kijken loerend naar het schermpje gelijken zelden vang ik nog een blik van kijk mij eens aan ik zie jou en hier ben ik samen zon en warmte delen in lichaamstaal de tekens spreken van blij zijn met elkaar in raken herinneringen maken die de dag van dagen scheidt door het ontmoeten van uniciteit

Bekijk ook gedichten over: Leven Ontmoeten Zien

Meer van wil melker

Gerelateerde gedichten

Overgave Djev
Stilte lachte blij wil melker
In de wolken wil melker
Onvoltooid verleden Alexander
Spirituele groeten wil melker

Reacties (2)

De mens kijkt massaal digitaal. Lopen aan elkaar voorbij als blinden. Zelfs een groet is er niet bij. Goed gezegd, Wil.

Antje.

Anoniem, 23-05-2014

Antje..

ja het schermpje wint het..
van de echte mens..
en dat is armoede voor
de medemenselijkheid..

Dank je voor je reactie..
en we hopen op beter..
in echt ontmoeten..

Liefs..

wil

Anoniem, 25-05-2014