Gedichten

Mook

Op een zacht glooiende heuvelhelling,
aan de vriendelijk stromende rivier,
bezingt het vredige dorp, trots blij vertier,
wrede, lang verstilde krijgsbeleving.

Het verleden van zijn knusse omgeving
kent het sluwe, menselijke roofdier:
bloeddorstig, soms eerlijk, zwaaide de banier,
hopend op roemrijke overwinning.

Door de straten ademt verjongd gemoed,
hernieuwt steeds in winkelbuur of woonhuis
stuwende arbeidslust vol levensmoed.

Tussen het kalme bos- en Maasgeruis
onderneemt men met schappelijke gloed,
toebehorend aan het vrije Limburgse thuis.

Levens gedicht door: Han Messie

Tweeten