Mook

Op een zacht glooiende heuvelhelling, aan de vriendelijk stromende rivier, bezingt het vredige dorp, trots blij vertier, wrede, lang verstilde krijgsbeleving. Het verleden van zijn knusse omgeving kent het sluwe, menselijke roofdier: bloeddorstig, soms eerlijk, zwaaide de banier, hopend op roemrijke overwinning. Door de straten ademt verjongd gemoed, hernieuwt steeds in winkelbuur of woonhuis stuwende arbeidslust vol levensmoed. Tussen het kalme bos- en Maasgeruis onderneemt men met schappelijke gloed, toebehorend aan het vrije Limburgse thuis.