Na the passion in gouda

naar goede gewoonte vergeet mijn boezemvriend zo vlug mogelijk zijn slechte inschattingen om daaraan te verhelpen meteen. niet als een blinde saulus tastend in het rond maar als die vurige schrijver van het hooglied van de liefde. nu zien we nog als in een spiegel, dan van aangezicht tot aangezicht. het beste zal nog komen dat helpt ons steeds elk moeilijkheid te overwinnen door liefde die alles heel maakt en nergens grenzen kent. geloof verzet bergen. ongeloof graaft onoverbrugbare ravijnen. geloof durft te springen in het diep en ervaren dat water heerlijk is, al je er door bent. geloof reikt handen van samenwerking aan een nieuwe aarde terwijl we hopen op een hier en nu al hoopvolle hemel! gouda liet zien dat dit geen utopie is als we met zijn allen blijven zeggen: en toch! en toch is er leven ook voor de dood!!!