Ons leven

door Antje.

Al jaren wonen wij hier samen, op ons pleintje, met de blauwe regen. En de groene heggen, Die de terrasjes omgeven. Allemaal bejaarden. Velen zijn gekomen, en velen zijn gegaan. En somtijds valt er dan..... een stille traan. We hebben het gezellig, met een kwinkslag, een arm die zwaait. Een stiekem ijsje in de zomer, en een praatje op zijn tijd. We kunnen ons nog redden, met hier en daar een beetje hulp. Toch zijn we mensen van de dag, het kan maar zo gebeurd zijn. En altijd onverwacht. Dan hoor je het verhaal: “Hij is gevallen, en is niet meer opgestaan. Toen kwam de ziekenwagen, en is hij weggedragen.” Ons hele pleintje heeft verdriet, wanneer zijn wij nu aan de beurt. Maar het leven kabbelt verder, we staan er niet te lang bij stil. want we willen nog graag leven. Ook al duurt het misschien, maar……… heel even.

Bekijk ook gedichten over: Leven

Meer van Antje.

Gerelateerde gedichten

Coming out Catherine B.
Dicht bij jou Catherine B.
De verhalenschrijver jozlebruyn
Morgenster Catherine B.
Na the passion in gouda jozlebruyn

Reacties (4)

Antje, je schrijft heel mooie verzen. Telkens weer heel emotioneel maar ook enkele grappige. Je schrijft heel mooi. Ik blijf je verder lezen! Groetjes Catherine

Anoniem, 16-07-2014

mede leven
met de dode,
in het best wel
weten van je eigen
eindigheid, het mag je
zonder meer ter wereld
van dag tot dag tot ons
aller ene verbond
genodigd
wijden.

groetje,
hans

hans winter, 16-07-2014

Antje, hoe kortstondig ons leven ook mag zijn, het leven kan in korte tijd altijd nog veel verrassingen brengen. Deze gedachte schoot in mij op bij het lezen van dit gedicht.
Veel groeten van Han.

Anoniem, 16-07-2014

Prachtige woorden. Dank je wel voor de post.

Liefs Tine.

Anoniem, 05-11-2014