Over duizend sporen
door wil melker
vluchtig dwarrelt zand
over duizend sporen
geselt palmen waaronder
psalmen ooit zijn geboren
een geitenhoeder lacht
als hij de kudde drijft
grijnst als wind de hoofddoek
van een schone verwaait
een vredig dorpsdecor
waarin tijd de ogen
langzaam heeft gesloten
voor vernieuwing buiten
pas avonds als
ouderen de luiken sluiten
verheft weerstand zijn stem
vloeit drank om onvrede te uiten
nog gaan zij
zich niet te buiten aan
gevaarlijke opstandigheid
blijven alle ruiten heel
maar het zaad
is al ontkiemd en ooit zal
morgen openen door
zwarte bloemen te laten zien
wil melker
Gerelateerde gedichten
- Ouderen Bella
- De schuilplaats van mijn hart Marian van Zwienen
- Luisteren Johny Donovan
- Het klatergoud lacht wil melker
- Buitenbeentje wil melker
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.