Stilte lachte blij
door wil melker
ik was erbij
jij in het bos
een hoofd vol
met herinnering
lage varens en het
zachte groen van mos
ook zij
van grote hoogte
verbonden met elkaar
ze waren daar
gescheiden uitgestrooid
maar nu weer een paar
stilte lachte blij
jij voelde thuis met
af en toe wat licht
van gisteren dat
verleden filterde in
gezichten van vandaag
er was geen pijn
die ooit hun
heengaan tekende
maar vrede in
de sfeer van zijn
en samen verder gaan
wil melker
Gerelateerde gedichten
- In zijn ogen eeuwigheid wil melker
- Begin en eind droomster
- Wij geven hem uit handen jozlebruyn
- Sterven Vera
- Een gemene dief Antje.
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.