Tredmolens voorbij
door wil melker
ik liet mijn
donkere stappen gaan
bleef zelf staan
in onthutsend duister
de tredmolens voorbij
voelde vrij van
dwangmatig koersen
zonder roergangerszweep
het eerste licht
markeerde kanten
die zicht gaven op een
eindeloos verdwijnpunt
ik ervaarde diepte
in een voorheen
draaiende wereld
als een tollend plat vlak
licht loos heeft tijd
alle dimensies met
voeten getreden en
van heden de spil gemaakt
zonder perspectief
ben ik verloren geraakt
tot ik zwart heb gekraakt
door niet uit te stappen
wil melker
Gerelateerde gedichten
- Coming out Catherine B.
- Dicht bij jou Catherine B.
- De verhalenschrijver jozlebruyn
- Morgenster Catherine B.
- Onrust! droomster
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.