Deze nacht,
keek ik naar de sterren.
Het licht was zo intens,
maar jij liet werkelijk mijn ogen versperren.
Jij zat naast me
en hield mijn hand vast.
Met je aanraking haalde je de pijn weg.
Lichamelijk en geestelijk, ik had nergens last.
Alle zorgen dropen van me af
als water van bladeren in het regenwoud.
Ik voelde me zo gelukkig,
alles veranderde in goud.
Ik bevond me ergens,
maar tegelijkertijd was ik nergens.
De ongrijpbare lege ruimte in mijn ziel,
werd gevuld, toen jij daar binnenviel.
Jaren duurde het,
zittend op de wip van mijn innerlijke balans.
Jij zette voet en ik vloog in de lucht,
als een ballerina dwalend in haar dans.
De denkbeeldige volmaaktheid,
werd op dat moment realiteit.
En nee, ik zat niet te dromen.
Het bloed in mijn aderen kon niet stoppen met stromen.
Bella 2016
\'t oneindig
reiken dat zo nabij
kan blijken, \'t voedt je
gemoed met een heimwee,
om \'t ineens aanwezig
ongrijpbaar moment
te herkennen,
\'t eindelijk.
groetje,
hans
hans winter, 14-02-2016
Prachtig geschreven Bella..graag gelezen! Liefs Marian
Anoniem, 23-02-2016
lieve Bella, wat een mooi gedicht, zo warm en intens.