Duinpan Liefde

Daar op het hoge duin heb ik je ontmoet Starend naar de avondzon Op je haren lag een gouden gloed De horizon was vol van vermiljoen. De zee doorsneden met een gouden spoor Weerspiegelde zich in je ogen Ik keek je aan geraakt,gepakt, bewogen De weerspiegeling drong in mij door. De duinpan vulde zich die nacht Met sauzen,spijzen,en met geuren. Met wel miljoenen verschillende kleuren Van twee huiden met geluiden van het zoet. Wij hebben de nacht tot het lichten omvat In je ogen stond blinkend dauw gevangen in zonnestralen De ochtend kwam te vlug te vroeg mijn droombeeld halen En streek ook jouw rok weer glad. Ik kom nog wel eens op het hoge duin. Als de avondzon in het onder gaat Maar van de zee spoelt slechts een zanderig schuim. En de wind die blaast en klaagt dat alles vervloeit en eens vergaat.