Fuik

meer dan gisteren nog beweegt mijn glimlach zich als de stilte der hagedissen mijn letharigische woorden de sluiervissen noemt gij leniger dan kourtisanen woord voor woord telkens ik u streel breng ik u in de waan dat mijn groene ogen trouw en zacht zijn als smaragden smarten en gij en vogels mijn liefste vrienden mijn leeuwendroefheid is geen feniks maar een sfinks steeds meer onttrek ik u aan het zicht van uw ogen veiligheid en vrienden gij merkt niet dat ik vaag word vredig en gevaarlijk ge geeft u onder narcose