Openstaande ramen

Door een kille gang met vierkanten gaten beschijnt het licht mijn schaduw. Achterstevoren zoals de wijzer tikken zie ik haar leven door een spiegel. Bedwelmt door haar nevelige geur zoals de nacht intreedt over kale vlaktes echoot haar lach als een silhouet door het licht met haar achternagezeten gegiechel. Speels ontroert kleuren haar ogen rood met de verborgen traan in de ruïne valt haar druppel bloed dat na neuriet tegen de massieve wand dat trilt door haar ijzige gil. Een spiegel weerkaatst het licht in mijn ogen geen vluchtroute is zichtbaar in het duister er zijn geen treden alleen achtergelaten bielsen wel een zucht in mijn linker oor van haar geeuw. © Alexander