Portret
door Alexander
De zon daalt en verdwijnt aan de horizon
haar silhouet verschijnt als nooit te voren.
Mijn lens nodigt haar portret uit in één beeld
zo gaan haar contouren voor mij nooit verloren.
Haar kanten beeld wat haar zijde accentueert
deze sluier gaat als een droom door mijn nacht
Haar enige portret zal de nacht gaan absorberen
maar als ik mijn ogen sluit ben ik degene die lacht.
Gerelateerde gedichten
- De achtbaan van het licht ....Anony....
- Hé meneer Clown Coby Poelman-Duisterwinkel
- Zakkende zon Catherine B.
- Stralend licht Coby Poelman-Duisterwinkel
- Vraag de wind droomster
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.