Snaarvibraties
door wil melker
ik heb mezelf verloren
in de snaarvibraties
van de viool
ging mee op ontdekking
in eerst kleine loopjes
pas later met twee
we dolden naar buiten
rolden steeds verder
in ons eigen geluid
hebben niet omgekeken
op echo’s gewacht ter
bevestiging van onze lach
in loslaten wisten wij
de hoogste tonen te halen
net voorbij totaal vrij
daar kwam de begeestering
in het fenomenaal muzikale
samensmelten van jou en mij
wil melker
Gerelateerde gedichten
- Mystiek gezag wil melker
- Omfloerste blikken wil melker
- Een eigen timbre wil melker
- Afscheid van een lieve kleuter jozlebruyn
- Opa Bappie
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.