Dat zwart oogt

ik heb het woud gehoord niet alleen zijn buitenkant in het ritselen van bladeren maar de oertaal van de vaderen de krak waarmee hij zijn jarenlange spanning laat vieren in hervinden van evenwicht en macht het ven gezien dat zwart oogt bij een helder blauwe lucht en doodstil kleine bellen gas aan de spiegel laat ontsnappen bomen praten in het meervoud van soorten door elkaar in hun reiken naar licht voortdurend te raken nog stillen wortels in het ondergronds communiceren zij netweken vruchtbare tijd groeien het woud naar eeuwigheid wil melker