Het kleine hertje
door Bella
Ik liep in het zonnige bos en
plots, tussen het hoge gras stond hij
Zijn spitse snuit en zwarte ogen
keken verwonderd naar mij.
Ik bleef stiller dan de wind,
even beweegloos net als het dier
Het dier voelde mij goed aan
en verrekte geen spier.
Een tak liet los van zijn stam
Het kleine hertje schrok en rende weg
Ik besloot hem te volgen
en liep gefocust door een heg.
Daar stond hij dan
in het midden van de wei
Hij was niet alleen
zijn moeder stond er ook bij.
Ze likte zijn rug nauwkeurig schoon
en ging onder een grote eik staan
Ik stond ze te observeren
en hing tegen een wijze boom aan.
Wat een pracht, wat een wonder
Wat ik daar stond te aanschouwen
was misschien heel normaal
maar toch zó erg bijzonder.
Bella - 2015
Gerelateerde gedichten
- Een echte vriend Catherine B.
- Twee tortelduiven Catherine B.
- Mijn lapjeskat Ellen
- Mijn kleine draakie sassie0585
- Dolfijnen angela vd kreeft
Reacties (4)
Wat een prachtig gedicht. Heel goed geschreven over jou ontmoeting.
Tine de jong, 27-08-2015
Heel erg móói Bella!
Anoniem, 27-08-2015
die schuwe schepsels,
alleen wie hun vederlichte
gebarentaal wil verstaan,
laten zij, gevoelig als zij
moeten zijn, veilig toe
in hun gezichtsveld.
bijzonder
dat je dit wonder
mocht, dat dit wonder
je mocht.
hans
hans winter, 27-08-2015
Wat mooi omschreven dat je dit wonder mocht beleven...
Anoniem, 30-11-2015
Log in of maak een account om te reageren.