Van dood hout
door wil melker
ik zag takken breken
wist ze van dood hout
vluchtend voor de wind
die ze jaren wiegde
in het groen als kind
nog weerspanden zij
al buitelend zijn kracht
caprioolden op de vlagen
maar grondden roemloos
tussen het gevallen blad
waar klein grut
zijn onzichtbare bestaan
krioelde in het donker van
de nacht en volle maan
om blad en takken af te breken
tot elementen voor nieuw leven
wil melker
Gerelateerde gedichten
- Nachtliefde Catherine B.
- Dode liefde chuzz
- Samen op weg Elly Boudrie
- Gruwelijke griezels jozlebruyn
- Gebundeld Alexander
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.