Menu
Gedicht insturen

Verruiming

door Han Messie

Jonge konijntjes verlaten voor \'t eerst hun geboortehol zien verbaasd die nieuwe verblijven: wentelkamers onder lage takken hier heerlijk ruim verderop gedrongen overal open _ elkaar verbindend luchtig ruisend nodend tot vrolijk voortspringen zoeken naar \'t oneindige een gedaanteloze wijdte verjaagt de vertrouwde wereld maakt rappe poten hangerig geeft lust weg te zinken gevangen door vertrouwde grond frisse grasdruppels wekken nooit gevoelde moed de schranspartij van klaver wacht leven tussen dichte struiken in een klein grasveld binnen het fabriekshek.

Bekijk ook gedichten over: Vrijheid

4

Gerelateerde gedichten

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.

Log in of maak een account om te reageren.