Verruiming
door Han Messie
Jonge konijntjes
verlaten voor \'t eerst hun geboortehol
zien verbaasd die nieuwe verblijven:
wentelkamers onder lage takken
hier heerlijk ruim
verderop gedrongen
overal open _ elkaar verbindend
luchtig ruisend nodend
tot vrolijk voortspringen
zoeken naar \'t oneindige
een gedaanteloze wijdte
verjaagt de vertrouwde wereld
maakt rappe poten hangerig
geeft lust weg te zinken
gevangen door vertrouwde grond
frisse grasdruppels
wekken nooit gevoelde moed
de schranspartij van klaver wacht
leven tussen dichte struiken
in een klein grasveld
binnen het fabriekshek.
Gerelateerde gedichten
- Relativeren jozlebruyn
- Vrijheid Catherine B.
- Houden van kent hoeden van op en af doen poetry-girl
- Laagvlieger Catherine B.
- Vogels in hun vlucht droomster
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.