Aan het eind
zo statig gleed hij over 't grijze water verheven boven het gekwaak nu ligt zijn slappe hals in vouwen op de oever het grauwe water kabbelt rustig voo…
30 gedichten
De zon die zakt, een wereld die wankelt: ondergang heeft vele gezichten. Onze dichters schreven er dertig gedichten over, somber en soms toch hoopvol.
zo statig gleed hij over 't grijze water verheven boven het gekwaak nu ligt zijn slappe hals in vouwen op de oever het grauwe water kabbelt rustig voo…
wij hebben de wereld die wij op onze handen droegen kleiner zien worden in het langzaam verdwijnen van verten en horizon stiller in menselijk en omgevingsc…
Hitte brandt gesloten luiken roerloze visser vergaat verdorde stilte Ondergang vergeten wind rammelt aan poorten een bedelaar schrikt van een glazen prinse…
De schrijver Herman Melville eindigt zijn verhaal van de gevreesde witte potvis die wraakgierig een schip ramt waarna het snel zinkt met de woorden en de l…
ze proefden de verteerbare coupletten van het lied lachten hoog giechelend en gingen weer verder met hun oefeningen die een aantal snelle vocalen lieten ho…
zacht zong de zaal het donkerblauwe lied van welwillendheid bewogen armen met open handen omhoog in de ultieme vraag om voldoende response om het steeds ve…
nog wat kleine zaken om de stroomlijn van de schepping te volgen en in de goede toon samen te gaan vervolmaken want overal zitten ogen en haken om samen to…
na een aantal machtswisselingen waarbij links en rechts om de oren kreeg kwam de wereld in een rustiger tijd begon verstand een overleg structuur zonder wa…
ik heb mijn handen uitgestoken vingers gespreid in ultieme vraag om hulp maar er is niemand die vertraagt even op of terzijde kijkt hun blikken zijn naar b…
als we lachen werken we altijd een klein geheim patroon af waarvan het begin bekend is zo dat de ander makkelijk kan invallen het taaltje is eigen en voelt…
(1) nog proberen wij in te grijpen maar het is al te laat natuurlijk blijft de aarde groen maar zonder oogst van vrucht en bloem wel hitte wateroverlast st…
ik zag de aarde scheuren hoorde wortels janken in ontbossingspijn voelde rotsen splijten die niet meer gebonden wilden zijn de verwoesting was gigantisch i…
ik heb ze gezien de ondoden van deze wereld ze gegroet in de taal van elkaar niet meer delen fragmentarische stukjes wildgroei in de smurrie en verrotting…
lichten zochten wegen met heldere bundels sporend verdwenen in de zwarte nacht zonder elkaar te kruizen met een uiteindelijk dood en verderf zaaiende klap…
als mensheid zijn wij aan het begin van de schepping begiftigd met een aantal hulpverleners die met ons gestalte en vorm hebben gegeven aan het ontstaan va…
de vertrouwde stemmen waren overal ze raakten geen oren maar ieder kon de woorden horen in zijn gedachten op een meegaande manier verzet tegen de boodschap…
het leven was zonnig en speels in vaste contouren van drukke bouw op uitgekochte landerijen en op restanten van stads oorlogspuin daar werden groene heuvel…
er is geen luchthartigheid meer in de oogopslag die mijn blikveld raakt in een verstolen moment dat evenwel geen diepte toestaat omdat contact is geblokkee…
in het sociaal en maatschappelijk verkeer moest en zou de mens alles uitproberen liefde leed en razernij helaas spreken emoties de daders snel vrij jouw og…
nog zijn er restanten van de anderhalfwereld in onze tijd relikwieën als sprookjes voor ouderen en kinderen vergeten is dat ook zij ooit hebben geleefd en…