Therapie
In vroegste ochtend-uren enkel met de stilte al wandelend tussen bloeiende planten gaan Dankbaar controleren wat de warme lentezon gisteren met pril ontspr…
17 gedichten
Even niets moeten. Deze gedichten gaan over ontspannen: een stoel in de zon, een boek op schoot, de gedachten op nul.
In vroegste ochtend-uren enkel met de stilte al wandelend tussen bloeiende planten gaan Dankbaar controleren wat de warme lentezon gisteren met pril ontspr…
Mijn schat in juwelen, parels of in woorden. De klank van je stenen of getik van mijn pen. Jouw omhelzing schittert in het duister. Elk metaforisch beeld b…
Geregeld raak ik in paniek als iets digitaal het niet eens doet Ik denk dan meteen dat het aan mezelf ligt en ik weer eens niet weet hoe het dan moet. Er b…
ik breek er even tussenuit ga alle gewoontes vergeten vooral het dwingend geweten een ver en zonnig land mijn dromen bij de hand sprookjesachtig etaleren z…
Een nieuwe dag begint Het plan is naar het zwembad te gaan Enige ontspanning past mij wel na het Parijse nieuws dat ik dan heb doorstaan. De rood-wit-blauw…
Dit gastengebouw staat fier, maar bescheiden aan Drachtens levendige, boomrijke rand. Zijn eetzaal heeft met elke stemming band. Gesprekken mogen samengaan…
Een ochtendgloren vol bloesem, een dageraad vol licht. Een gedachte die zich verspreid, mijn moment op jou gericht. Onbeschrijfelijke kleuren tonen het bee…
laat me maar drijven op een oneindige zee oeverloos deinen met eb en vloed mee de wind als mijn vriend golven als huis in hun eeuwig geruis heb aan de heme…
Hoogseizoen geboeid stilte op straat als de nacht trekvogels keren
Even los van de maatschappij bij jou. Zijn de zorgen voor even weg door jou. Empathie is een verborgen talent in jou Jij kan mij even laten vergeten met jo…
De waterschildpad mint én schuwt de felle zon, drijft half verzonken. Han Messie
we hebben gerust in samen ontspannen ons ademen in muziek gevangen hoogte en ritme zoals wij altijd al wilden zijn met liefde als eeuwig refrein in het ton…
Dreigende grauwe lucht drukt op hoge steile rotsen waar het oneindige water diepe boze rimpels trekt zeilboten angstig weg glijden de vertrouwde haven zoek…
ik zag dat jij in loslaten vliegen leerde langzaam probeerde een eigen koers te gaan langs kabels hoogtes verkende die nooit hadden bestaan duikend diepte…
ik heb de momenten van stilte omarmd in hectiek en drukte van de grote stad woordloos etaleren zij rust op een serene plaats in ruimte zonder haast in het…
ze lacht deelt zacht en lief wat dromen uit om mee naar huis te nemen verstopt in hand of een terloopse schouderklop pas later kom je er vanzelf wel op dan…