Vrijheid van leven
Zelfstandigheid in opgroeien met problemen leren stoeien. De weg van de keuzes herkennen met vallen en opstaan erkennen, dat elk probleem een oplossing ken…
17 gedichten
Van kind naar volwassene: opgroeien gaat met vallen en opstaan. Onze leden blikken in deze gedichten terug op dat groeien, bij zichzelf of hun kinderen.
Zelfstandigheid in opgroeien met problemen leren stoeien. De weg van de keuzes herkennen met vallen en opstaan erkennen, dat elk probleem een oplossing ken…
ik zag de eerste pasjes dacht hem wereldkampioen maar wist van toen trots en de verwondering van staan en gaan op eigen benen in groeien en ontdekken van s…
Zij verhaalde van haar puppy, zoveel toegewijde aandacht zeer verdiend Ik mocht een keer hem dan ontmoeten terecht om hem heeft ze soms gegriend. De schat…
mijn ogen kregen altijd het ongewone in’t vizier waar anderen hun spellen speelden met gedachteloos plezier zocht ik naar iets markants om het extravagante…
ik heb ze gezien babyhandjes en de verkennende peuter en kleuter handen met al grijpende vingers ze zijn allemaal getraind om de wereld dichterbij te halen…
ze keek hem aan maar hij herkende haar niet zag enkel de weke glans in haar matte deemoedig neer geslagen ogen magere vingers strekten zich dor naar hem ui…
er wordt ons alle vrijheid beloofd in het immens groot keuzeland jij bepaalt je doelgebied waar de verbindingen al zijn gelegd er is dan nog een kleinighei…
zacht en toch strak is je nog jonge huid waarop het leven nog geen krasje heeft gezet wel hebben genen en familie de eerste lijntjes uit het stamboomboek a…
jij was als baby kind al heel geïnteresseerd in bewegende kleuren wist al snel aandacht van ogen te trekken om daarmee zichzelf kleurig op de wereld te zet…
ik zag hoe jij voorzichtig de bladzijden gladstreek hoe woorden zich keurig voegden in zinnen en alinea’s zij de inhoud bepaalden van stukjes leven die ik…
jij kwam binnen als engeltje van de ooievaar was niets te zien maar je ogen keken en soms liet een schreeuw een lekker bekkie zien geen veren maar wat vlas…
ik wist dat jij aan het dwalen was het gras steeds groenere kleuren gaf en lachte naar kleurrijke bloemen waar jij naar wuifde op de vleugjes wind die jij…
ik zag hoe jij in flitsjes licht het donker voorzichtig wilde pakken hoe het langzaam bleef plakken aan de stukjes hemel boven jou die zich vulden met past…
ik heb je niet gevouwen jij hebt jezelf te water gelaten hard rennend op lange benen het scheepje in je hand dat zonder ruime sop meteen op de golven terug…
je knikte lachte mij raadselachtig toe er hing wat spanning in dansend licht je neuriede warme klanken uit de oude doos hoorde hoe je stem het verhaal lang…
Het meisje slechts tien maanden oud ligt ruggelings op de rustbank wil dan gaan zitten schuift vol moed en zelftucht scheef hangend hossend voort lacht om…
zij brengt stilte mee in haar verschijnen een gereserveerdheid waarin de lach langzaam lijkt te verdwijnen de causerieën over allerhande en niemandallen ve…