De dame van de nacht

Ik ben de dame van de nacht De maan is mijn geliefde En als hij glimlacht Tooien alle sterren Mij met een troostend licht En elk gedicht Uit dit gevoel geboren Verloren en toch uitverkoren Behoort nu tot een andere tijd En kleurt de zon de ochtend rood Het duister dood En ook de spijt om dit verborgen zijn Slechts even maar mijn ziel ontbloot Hoe kan dan ooit een zonnenman Dit vreemde land begrijpen ? hij zou mij nooit vergeven Dat ik gesluierd door mijn trouw De vrouw ben van een ander leven