De lampenman

Er reed bij ons de lampen man, die in de schemering op de fiets de ladder op de schouder nam. Half duister verdween hij in het niets. Zo ging hij alle lampen af. Door stille straten, reeds verlaten. Alleen de hond met zijn geblaf volgde hem in stadige draf. Aan de lantarenpaal zaten twee gekrulde stangen. Voor de pracht en praal, en om de ladder aan te hangen. Als hij de lamp opnieuw liet branden en zijn gelaat eerst vaaglijk verscheen, dan viel de gloed over zijn handen. Tot slot geheel over hem heen. De glazen bol op de lantarenpaal werd nog blinkend schoon gemaakt alvorens de zwarte kap van staal naar voren klapte en was ingehaakt. dan hoorde ik het gas gaan lopen. De lampen man drukte zijn lijf tegen het ijzer, nog wat omhoog gekropen hield hij het lichaam stijf. Zijn schoenen schoven over de latten Ik hoorde de klanken in het hout, Zijn handen de staanders vatten Nooit ging hij in de fout. Zijn verschijning in de schemering Was telkens het verschil Dat toch de vlakke dag verving Daarna werd het weer stil. Dichter = Onbekend.