De weg die ik ga
door De onbekende dichter
in dwingende voortduring
zoek ik mijn verleden symbiose
vlucht voor wezenlijke eenzaamheid
ik ben geworpen, heb niet gekozen
mijn gang is vol van schemerige tragiek
val telkens in de smalle fuik
van de alomvattende mistige liefde
waarin ik even aan die veiligheid ruik
al hoop ik op eeuwige zaligheid
is plots weer het stof dat klieft
en mij onafwendbaar drijft
in het web van sterfelijkheid
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.