Een druppel in de oceaan

Donder rommelde op een mooie vrijdag zon directe blokbalken vallen van de hemel snelle sneeuwstormen verscheuren de woestijnlandschappen sterren vallen van de verscheurde harten een wolk valt over de zachtste huid een traan van de grootste diamant bevind zich in de kleinste zandkorrel een veer tegen de grond sneller dan een vallende baksteen de oceaan die de zon draagt verdwijnt als een vlam in de wind als zuurstof in tijd en ruimte de realiteit wordt gebroken door de gebroken illusie een vlam in de koude duisternis , een stem in de sterkste lichtstraal ogen zoals de sterren in een brandende hemel de snaar van de levensbron staat op breken de rand van de berg wordt een mythe en de vogel wordt wakker in het nest van steen. De onbekende dichter 2006