Elf en Mens

Zwarte raven reizen in de onvermijdbare muur ze zwieren met de stralen die maan haar geweten heeft, Juist zij zijn het gevaarlijkst als hun gekraai achterwege blijft in de nachten waarin heksen kollen afkomen op angst en vrees Het stalen bed kraakte spijlen barsten toen ze kwam met haar spitse steel Luchtkasteeltjes draaiden als carousels int hoeken rond, toen alles verduisterde in een vlaag zandkasteel vergane grond Zij wist dat ze engelen kon roepen, een fee had het haar wel beloofd doch ze stikte in het masker van verscholen licht, en zo vertrok geen spier op haar gezicht Tot onverwacht de redding kwam de deur van elfjes hemel openging het duizend sterren regende, en ze werd opgenomen in vriend en liefde kring Bestemd als mens en elf te leven in het sprookje van het licht waar zij in het diepste van hart zo zeer op had vertrouwd