Geef het tijd

nachten eindeloos lang hart koud als ijs liefkozende woorden die herinneringen zijn geworden er was zoveel mis omdat tranen zouden drogen vanzelf alles weer zou helen want beter tevreden en alleen dan ongelukkig samen liet ik je gaan daarvan kreeg ik geen spijt mijn hart opende zich voor een nieuw begin er woont opnieuw een ander in liefde kleurt mijn wangen weer met een zachte blos en zie… tijd bleek een vriend