Geschilderde lach

je streelt me, mechanisch, met ijskoude handen en ik huiver door de onpersoonlijke lach die op je gezicht lijkt te zijn geëtst en ik vraag me af, heb je alweer genoeg van mij? het is niet dat je niet eerlijk tegen me was, je hebt me gewaarschuwd, maar ik voelde de afstand in je zoen zopas je lach lijkt wel geschilderd op je gezicht zichtbaar voor iedereen geef me mijn hart terug, misschien kan het nog helen mogelijk kom ik ooit terug om je het litteken te tonen ik hield van je, van je ijdelheid en je gracieuze houding van je kussen, vol passie en teer je handen glijden verveeld over mijn lichaam ik moet nu gaan… het is echt de hoogste tijd maar alles in mij komt in verzet, ik wil blijven…maar ik zie je geschilderde lach ik moet niet gaan want jij bent al weg van mij… mijn man-zijn sterft alweer een beetje meer