Het Kindergrafje

Ik ken je niet Maar ik voel verdriet Als je nog had geleefd, had ik je naam waarschijnlijk nooit gelezen Dan was ik je nimmer tegengekomen Of je was juist kind aan huis geweest Misschien had je de auto's van mijn zoontje betast Met zijn blokken torens gebouwd Samen gelachen en ruzie gemaakt Je kent mij niet Maar ik sta stil bij jouw steen En ik voel dringende spijt Omdat je er maar zo kort mocht zijn Vijf jaar is niets Je was als de kuiken die samen met het ei brak Ik huiver Want dit kan mijn jongen ook overkomen Een lancering van droge tranen Ik huil voor jouw ouders Zij hebben jou w?l gekend Zij hebben jou geknuffeld Jij hebt hen laten lachen Zij kunnen nooit meer lachen Papa en mama kunnen hier niet staan Hier, bij jou, ligt immers ook hun levensgeluk begraven...