mensen

Heel even dacht ik dat alles wel weer goed ging. Dat ik mezelf weer kon vertrouwen en mijn onzekerheid verleden tijd was. Mensen kunnen mij heel goed raken, mijn hart zo breken dat het niet meer valt te maken. Teveel verdriet zie ik om me heen, dat gaat er bij mij ook allemaal in. Maar dat snapt er geen een. Ik heb ook verdriet en dat gaat niet zomaar weg. Dit is iets wat ik aan niemand uitleg. Ik ga eraan kapot hoe sommige mensen kunnen zijn. Mensen kleineren en ze achterlaten met pijn. Ik heb hier een hekel aan en wil die mensen niet meer zien staan.