Queeste

Achter de stralen van de nacht, in de avondschemering van de eerste dag, lopen wezens in angst verlamd. Waar gaan zij heen? Wie leidt hen op hun onzichtbare queeste? Het licht dat hen verblijdde op het pad van hun nieuwe bestaan? Waarom verkillen zij dan in deze wereld? Weigeren zij de gloed van haar armen te delen met hen die hunkeren? Welke fouten maken de aanbidders, dat zij verschuilt het gelaat van haar hart? Tussen de pas verbonden universums rijst rusteloos een muur van onbegrip, ruw gestapeld uit beangstigende dromen van hen die weigeren te geloven in de zuiverheid van hun band. Wat vermag de kracht van een wegkwijnend hart tegen de angst van haar liefde? Waar ligt de rede die kan doorbreken de ijlheid van een bange geest? Hoe kan de eenzame zijn droeve lot laten keren? Vreugde is sterk verbonden aan haar waar hij naar verlangt, waar hij alles wil aan schenken, waarzonder hij geen leven meer kan leiden. Vraag hem niet want daar staat hij dan, de toeschouwer van zijn leven, beangstigd als een kind wachtend op de beloning voor zijn geduldig lijden. Ook hij is vertwijfeld en kent niet de strelende zucht van geluk. Ook hij laat gedachteloos branden de waanzin tot er slechts overblijft de flikkering van zijn hoop, gedoofd door onbekende winden die breken de ketenen tussen heden en verleden. De toekomst? zij blijft steeds weer verscholen achter de stralen van de nacht.