Regen, een Zegen

Regen, droefgeestig het straatbeeld. Paraplu\\\'s waaronder mensen verscholen In de kraag van hun jas zouden willen Dat het anders was. Een fietser op de dijk, eenzaam, door En door nat. Uitgestorven lijkt de stad, harde regen De natuur doet zijn werk; planten, bomen En ook mensen, zij hebben het nodig, ook Al zouden zij anders wensen.. Nog steeds kijk ik uit het raam, dan Beginnen naargeestig de klokken te luiden Van de kerk, in God\\\'s naam.