Van sprookje naar natuurverschijnsel

Ik zag je niet vaak. Je was altijd als een sprookje voor mij. Zo'n oneindige schoonheid. Als ik bij je was, was het net of dat je als een warme deken om me heen zat. Ik voelde me beschermd. Ook al had ik niemand, niemand om me heen je was mijn vriend. Nu ben ik groot, en jij slechts een natuurverschijnsel. Maar soms, als ik terug wil naar mijn sprookje kom ik nog bij je en ben ik altijd welkom en ik weet dat je er altijd zult zijn Je bent oneindig De regenboog, mijn vriend