vuur en rook
door De onbekende dichter
Omrand door groen
gebladerde heggen
op een heuvelachtig veld
terwijl de schemering valt
Ik draag mee
wat zij droeg,
in alle stilte,
daar zij er nimmer
naar vroeg
onze tragische kilte
Toch is zij zo, de schone
stille dood
die opgaat in vuur
en rook:
de walm, die hemel en aarde
met elk ander verbindt,
een lint van eeuwige pijn
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.