Wie zal de nacht in strikken binden

Wie zal de nacht in strikken binden? Je naam heb ik nog niet vergeten, maar op het zachte weefgetouw geweven, zoals een roos bloeit in de wind. Ik heb je naam goed opgeschreven en aan een wit papier gehangen waar kinderen mee spelen kunnen, zodat je naam in hun verlangen bewaard zal blijven voor de wind. De slanke dansen van verdriet heb ik 's nachts op het plein gedanst, de zee, de sterren en het strand zijn weggegleden uit mijn hand. Maar dansend heb ik onbezonnen je naam geroepen tot de muren, totdat de huizen binnenst buiten schaterlachten van verdriet. Terwijl ik in mijn dorpen liep, heb ik gevraagd om de beminden: waar kan men oude namen vinden? Wie kent de naam die mij verliet? Wie deelt de droom die in mij sliep en zak het hart in bloemen winden?