Bijna dood

Aan een zijden draad hing mijn korte leven. ?t Was nog niet te laat. Ik zag je toch nog even. Door de tunnel van het licht getrokken door een magneet. Mijn lichaam was gezwicht, mijn geest als een komeet. Wat leek je stralend in je zilver wit gewaad. Voor mij bepalend, mijn liefste maat. Toch was het niet mijn tijd. Op jouw zacht fluweel gelaat las ik de vergankelijkheid. Toch moest ik terug, op straat. Het heelal kent mij nu ook en omgekeerd ben ik bewust dat mijn ziel toen pas ontlook en ik verder kon in alle rust.